Krant – interview ’57

In 1957 gaf Fons een interview aan een landelijke krant. Welke is onbekend, de datum van publicatie ook. De journalist had nogal moeite om Fons’ thuisbasis te vinden. Maar Fons is niet onder de indruk van het bezoek. Pas 23 jaar oud geeft hij een inkijkje in zijn leven, zijn wedstrijdmentaliteit en vertelt hij over de beginjaren van zijn carrière. 


Hardlopen zit Fons Veldhuizen in de benen
Weddenschap werd basis van succesvolle sportloopbaan

(Van onze sportredacteur)

Als men de 23-jarige, donker harige Fons Veldhuizen op straat tegenkomt, vraagt men zich willekeurig af: is dit nu de Nederlandse veldloop-specialist, die zich met cracks als Kunen en Roovers kan meten? Men staat dan tegenover een eenvoudige, rustige jongeman, wiens – we zouden haast zeggen tengere – lichaamsbouw alles behalve atletisch is en wiens body niets verraadt van het stel sterke en goed getrainde spieren, dat Fons Veldhuizen de laatste tijd van het ene succes naar het andere heeft gedragen. Maar als ge hem in zijn ouderlijk huis aan de Molenstraat F74 te Oirschot – de reis door Oirschots binnenlanden is al een avontuur op zichzelf – opzoekt, dan spreken het grote aantal bekers en de vele medailles, die de muren van de woonkamer sieren, een geheel andere taal. En wanneer men dan met hem een praatje maakt over zijn sport, dan komt men snel tot de conclusie, tegenover een jonge man te zitten, die niet alleen weet wat hij wil, maar tevens voldoende zelfkennis en ook zelfspot heeft om te weten wat zijn fouten zijn en wat hij nog kan bereiken. Een jonge man, die over een taaie wilskracht beschikt, die niet bang is moeilijkheden te overwinnen, zich alle opofferingen getroost en die er naar leeft en hard traint om zijn lichaam in de best mogelijke conditie te brengen.

“Dat ik kon lopen, merkte ik al heel vroeg,” antwoordde hij op een desbetreffende vraag, “vooral als de politie mij voor het een of andere kattekwaad achterna zat!”
Zijn eerste succes behaalde hij feitelijk reeds op veertien-jarige leeftijd. Het mocht eigenlijk niet maar hij nam samen met zijn broer deel aan een droppingswedstrijd voor de leden van Oirschotse duivenclub ‘Over Berg en Dal’ waarvan zijn vader – een verwoede duivenmelker – lid was. “Och, da hedde de kleine mannekes van Veldhuizen ook!” werd er spottend gezegd. Maar ‘dat kleine manneke van Veldhuizen’ keerde ver voor al de andere deelnemers weer op zijn basis terug. Aan de eerste prijs had hij overigens weinig. Het was… een fles Oude Klare!

Orion en diensttijd
In 1954 werd hij lid van de Oirschotse atletiekvereniging ‘Orion’. Zijn eerste wedstrijd was een grasbaanwedstrijd over 3 km, georganiseerd door ‘Prins Hendrik’ te Vught. Hij startte als D-klasser. Zijn benen droegen hem zo vlug, dat hij tot verbazing van allen in de derde ronde meer dan een halve ronde voorsprong had. In zijn onervarenheid ging hij langs de kant van de weg staan, om op de anderen te wachten. Toen ging hij weer lopen en … won nog. Hij werd toen meteen een B-klasser.
Toen moest Fons Veldhuizen in dienst. Aan atletiek werd niet meer veel gedaan. “Ik deed er niets meer aan. Behalve op de stormbaan in de Harskamp, toen ze met scherp schoten, toen was ik steeds de eerste, die uit de gevaarlijke zone was.”
Zeer waarschijnlijk was, na militaire diensttijd niets meer van de atletiekloopbaan gekomen, als hij niet toevallig een weddenschap met zijn vriend Piet van de Sande op de Oirschotse kermis had gemaakt, dat beiden binnen de veertien dagen weer zouden lopen. Beiden hielden er zich aan en begonnen weer serieus te trainen. Successen bleven niet uit. In Halsteren won Fons een cross over 7200 meter in de B-klasse en in IJmuiden deed hij er het als B-klasser nog beter. Op deze cross behaalde hij weer een overwinning en hoe. Hij finishte voor alle A-klassers, waarbij knapen als J. v. Geer, v.d. Voort, Keesom, enz. Zijn vorm groeide en in 1956 won hij op de Esca-cross, een zeer zware wedstrijd over 14 km, als B-klasser weer voor alle A-klassers, met niet minder dan 1 ½ minuut voorsprong.

image2 (2)  image1 (2)NIEUW

De A-klasser v.d. Linden werd tweede. Toen deze over de finish sprintte in de volle overtuiging dat hij had gewonnen, zag hij Veldhuizen staan. Hij ging naar hem toe en vroeg waar hij de strijd gestaakt had. Toen Veldhuizen hem vertelde, dat hij helemaal niet gestaakt had, maar anderhalve minuut eerder over de finish was gekomen en deze wedstrijd had gewonnen, was v.d. Linden zo verbaasd, dat hij Fons Veldhuizen gewoon vergat te feliciteren.

Tegenslag en voetbal
Fons ging door met successen te boeken. Op 18 februari 1956 werd hij vierde achter Verbaan, Roovers en de winnaar Kunen op de in Utrecht gehouden Nederlandse crosskampioenschappen en twee weken later werd hij, nadat hij de Floraparkloop had gewonnen, gepromoveerd tot A-klasser.
In het jaar 1956 behaalde hij talrijke successen, totdat de terugslag kwam. Hij raakte zijn vorm kwijt en toen hij in 1957 tijdens de Floraparkloop slechts achtste werd achter een stel geheel onbekende atleten, hield hij er geheel mee op.
In die tijd was het semi-profvoetbal al goed ingeburgerd. “Ik dacht toen, och, waarom zal ik ook niet een paar centen bij verdienen. Ik werd lid van ‘Oirschot Vooruit’, niet dat deze club me betaalde, maar ik dacht zo, als ik hier uitblink, koopt me wel de een of andere club – en begon dus te voetballen. Maar dat ging niet al te best. Ik was wel de vlugste, maar van balcontrole was geen sprake. Ik was – om het zo maar te zeggen –  steeds sneller dan de bal”, vertelde hij spottend. “Mijn semi-proef illusies vervlogen dus in rook, maar deze voetbalpogingen brachten me toch over de impasse heen en drie maanden later begon ik weer te trainen”.

Van cross naar baan
Fons Veldhuizen, die magazijnmeester is bij de firma voor meubelen en woninginrichting Van Leuven – Philipaert, zei verder: “En gelukkig heb ik een zeer sportieve baas. Des winters, wanneer het vroeg donker wordt, kreeg ik reeds om vier uur vrij om te gaan trainen. Toen ‘Orion’ ophield met te bestaan ging ik over naar de jonge Bestse atletiekvereniging ‘Gen. Michaelis’, die op 15 april 1957 werd opgericht. Ik won de eerste wedstrijd in Best en in Helmond op de 5000 m grasbaanwedstrijd werd ik eerste in 15.41 min. Ik klasseerde me daarmee tot de 25 beste crossers van Nederland”.
De recente successen van Fons Veldhuizen zijn bekend. Hij heeft in de Nederlandse atletiekwereld een uitstekende naam verworven. Diverse malen maakte hij deel uit van een Nederlands team in het buitenland, hij liep op vele plaatsen in België, Frankrijk, Luxemburg en Duitsland, maar hij heeft thans plannen, het ‘veldloop-werk’ vaarwel te zeggen en zich op de ‘baan’ te concentreren.
“Als over korte tijd – misschien reeds de volgende maand, de sintelbaan in Best gereed is, ‘spring ik over’ op de baan.” Dit betekent, dat hij drie of vier keer in de week naar Best zal moeten om te trainen. Op het ogenblik traint hij elke avond, behalve des zaterdags voor een wedstrijd, anderhalf uur. De laatste tijd is zijn training speciaal gericht op snelheid (400 meter) en elke dag staat een kilometer bosloop op zijn programma.

“Dat zal best gaan in Best”, zei Fons Veldhuizen. “Ik ben van plan de afstand Oirschot-Best toch zeker een of twee keer in de week te gaan lopen, een uitstekende training voor het uithoudingsvermogen. En dan ben ik net warm genoeg, om aan de baantraining te beginnen.
Wij zijn er van overtuigd, dat Fons Veldhuizen ook binnenkort op de sintelbaan iets van zich zal laten horen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *